Februari 2008

(BIJNA)  VIJFTIG  JAAR  GELEDEN

In februari 2008 lees ik De Be Quicker van augustus 1963, dat is dus het clubblad van zo’n vierenveertigeneenhalf jaar geleden. Be Quick maakt zich op voor het zevende lustrum, het vijfendertig-jarig bestaan. Veel aandacht wordt daar in deze aflevering niet aan geschonken, alleen een forse advertentie met grote vette letters springt in het oog:

Zaterdag 19 oktober moet U vrijhouden. Dan komt “Sweet Sextien” in de Buitensociëteit.

Jammer, het Engels gaat De Be Kwieker nog steeds niet goed af, zelfs het tellen is iets te moeilijk. Omdat ik denk dat het niveau van het Engels in 2008 heel wat beter is, durf ik wel te zeggen: a dirty mind is a joy forever...Maar dat lustrumfeest houden we natuurlijk in de gaten.

         Nog een soort van advertentie, of vacature-melding, is opvallend aanwezig:

Ja, Egbert Wink is zojuist voorzitter van de voetbalafdeling geworden, dit is zo ongeveer zijn eerste beleidsdaad (uiteraard heerst over de omnivereniging nog steeds Algemeen Voorzitter Rikus Lans). Nu zal Wink bij de formulering van zijn oproep vooral van zichzelf uitgegaan  en zo op de term “prettig persoon” gekomen zijn, maar overigens werpt dit toch vele vragen op. Afgezien van de opsteller, wat is een “prettig persoon”? Omdat de tegenwoordig gebruikelijke toevoeging “m/v” ontbreekt, moeten wij aannemen dat er een man gezocht wordt – hij moet het tenslotte in zijn vrije tijd doen. Ook het opmerkelijke feit dat kandidaten maar direct bij Wink thuis besteld worden, kan aan die conclusie niets veranderen. Maar dan nog. Het begrip “prettig persoon” lijkt mij in alle objectiviteit heel moeilijk te definiëren, maar naar objectiviteit (toch op zijn minst een kritische beoordeling door een competente jury, ongeveer zoals bij Idols) wordt hier blijkbaar niet gestreefd. Daarmee luidt de kardinale vraag dus: wie komt er volgens Wink in aanmerking voor het keurmerk “prettig persoon”? Daar vinden wij niets over, maar dat is nog niet het grootste probleem. Om naar Wink toe te stappen, moet iemand zich dan maar zelf een “prettig persoon” vinden. En wie vindt dat van zichzelf? En als je dat al van jezelf vindt, vinden anderen dat dan ook van jou? Daar kon nog wel eens een behoorlijk verschil tussen zitten. Prettige personen zijn volgens mij in deze wereld uiterst dun gezaaid, en dat was in 1963 niet anders dan in 2008. Wie zichzelf genoeg “prettig persoon”vond om Wink te gaan opzoeken, kon van een koude kermis thuis komen. Wink kon daar wel heel anders over denken. Ik schat dan ook in dat zijn deur niet platgelopen werd. Want zelfs prettige personen kunnen wel bedenken, dat ze, als ze zich zelf aanbieden als “prettig persoon”, dat dan al per definitie niet meer zijn. Prettige personen zeggen dat niet van zich zelf, dat is een allereerste voorwaarde, om “prettig persoon” te zijn. En waarom toch al dit moeilijke gedoe? Om de bal uit de sloot te halen...

         De hoofdmoot van De Be Quicker van augustus 1963 is het dagboek, dat Johan Hoeksema bijgehouden heeft van de reis naar Brunsbüttelkoog, die van 10 tot 17 augustus plaatsgreep, dus Johan was er snel bij. Het is een in de geschiedenis van Be Quick vermaarde onderneming geweest, dus daar mogen we wel wat aandacht aan besteden. Bijvoorbeeld aan de reis zelf. Je kon met openbaar vervoer naar Brunsbüttelkoog, maar dan was je wel de hele dag onderweg:

Zaterdag 10 aug. Om 8 uur ’s morgens vertrok de trein reeds, nagewuifd door verscheidene Be Quickers (Johan Hoeksema schrijft hier “verscheiden Be Quickers”, dat heb ik maar veranderd, want als het geklopt zou hebben, wat Johan schreef, dan was de reis vast niet door gegaan...S.O.)Na in Almelo en Hengelo te zijn overgestapt, gingen we de grens over en arriveerden in de eerste Duitse plaats, Bentheim. Via Osnabrück en Bremen kwamen we in Hamburg. Tot zover niet veel nieuws, alleen de opmerking dat het lang duurde. In Hamburg werden we opgeslokt in de enorme mensenmassa, maar kwamen wonder boven wonder toch nog bij de juiste trein naar Itzehoe. In deze trein moesten we allen staan, zo vol was het. De bagage hadden we op één hoop gelegd. Piet laadde in Itzehoe de bagage even voor ons uit (overigens zeer galant), maar toen de trein wegreed, bleek dat er één koffer te veel was uitgeladen. Nu ja, pech voor de eigenaar ervan. In Itzehoe moesten we anderhalf uur wachten wegens een fout in de verbinding. Opgehaald door een bus uit Bruns büttelkoog. De aankomst in Brunsbüttelkoog verliep in een stromende regen. In het Raadhuis werden we hartelijk welkom geheten.

Het reistempo van die dagen is nogal schrikbarend. Wat dat betreft zijn de tijden hard veranderd en gelukkig rijdt de post koets (want daar doet het verslag van de reis nog het meest aan denken) niet meer. Gemopperd werd er overigens nauwelijks over, men was nog niets anders gewend, en het buitenlandse avontuur was er des te spannender om. Alle toeristische bezienswaardigheden van de wijde omgeving werden de Be Quickers door zich werkelijk uitslovende gastheren getoond, er werd ook nog wat gevoetbald (twee keer winst), getafeltennist (dik verloren) en geturnd (de groep bestond voor de helft uit voetballers en voor de andere helft uit turnmeisjes), kortom het was prachtig. Opvallend is in het verslag, dat veel (veelal mannelijke) deelnemers in de loop van de week een aanval van onpasselijkheid kregen te verduren. De dagboekschrijver wijt dat keurig aan het ongewone eten, wij zullen maar aannemen, dat het om een fatale combinatie van zwaar Duits eten en licht Duits bier ging, anders kan ik ook niet verklaren dat de turnsters nergens last van hadden. Wat er zich verder allemaal als Nederlands-Duitse uitwisseling heeft afgespeeld, daar zwijgt Johan discreet over. Alleen op de voorlaatste dag vinden wij een opmerking die te denken geeft. Hij kijkt tevreden tevreden terug op een topdag met een leuke bustocht, en klaagt dan:

Alleen hadden sommigen van ons een nog mooiere dag kunnen hebben, als niet dát wat zij graag mee hadden willen nemen, naar school had gemoeten.

Het is een raadselachtige zin. Het zal toch niet zo zijn, dat zich achter “dát wat” een aantal exemplaren verstopt van wat Egbert Wink zou omschrijven als “prettig persoon” m/v?