Januari 2008

(BIJNA)  VIJFTIG  JAAR  GELEDEN

Soms doe je in oude Be Quickers een onverwachte ontdekking. De maand juli is traditioneel niet een periode van spannende ontwikkelingen in de club, zomermaand is vakantiemaand, want voetbal is een wintersport, zoals iedereen weet. Vandaar de winterstop. Maar een zomerstop is er dus ook, zodat het julinummer 1963 vooral vol staat met plannen en vooruitblikken. Maar niet alleen dat. Naast de sport krijg je in zo’n oude Be Quicker soms ook een doorkijkje op de tijd van toen, op sociale omstandigheden, die lang vergeten zijn. Zo was een van de grootste problemen in de naoorlogse tijd de woningnood. De wederopbouw was nog lang niet klaar, maar jonge gezinnen waren er maar zat, dus het was vaak behelpen, veel te lang inwonen bij je ouders en maar wachten, totdat je eindelijk wat toegewezen kreeg. Soms zonder meer schrijnende toestanden. In deze Be Quicker staat een noodkreet:

WIE  HELPT?  Een huis voor ’n millioen. ‘k Geloof dat ik ’t eens in een cabaret-liedje hoorde. ’t Klonk me toen wrang in de oren. Achttien jaar na de laatste verschrikkelijke wereldoorlog is nog steeds het woningprobleem Volksvijand no. 1. Ergens is ’t toch bedroevend, zo niet ten hemel schreiend. Wat ’n ellende vloeit er soms uit voort en hoeveel echte gezinsvreugde ontberen niet talrijke (vooral ook) jonge gezinnen. We hebben er in onze vereniging ook mee te maken. Bep Teters b.v., één van onze kernploegspelers, zit dringend om een woonruimte verlegen. Zelf werkt Bep bij de IJsselcentrale en woont bij z’n ouders in. Z’n vrouw en kind huizen in Limburg. Iedere vrijdag trekt Bep naar het “zonnige” zuiden om althans het weekend in zijn gezin te kunnen doorbrengen. Och, we weten het wel. Dit gezin zal hoogstwaarschijnlijk niet het enige zijn in onze vereniging, alhoewel het gescheiden van elkaar leven hier wel extra pijnlijk is. Daarom deze regels in de hoop dat onder de vele vrienden in en buiten onze vereniging iemand is die zijn gezin kan helpen.

Er is nog een ander spoor van het naoorlogse. De Bondsrepubliek Duitsland had wel in de gaten dat het met haar populariteit in de destijds bezette landen niet best gesteld was. Ze ontwikkelde daarom een grootscheeps project van scholieren- en sportuitwisseling met die landen, en subsidieerde dat gul, om weer wat goodwill (guter Wille) te kweken. Daar zijn nog heel wat internationale vriendschappen en huwelijken uit voortgekomen. In dit zelfde jaar 1963 begroeven De Gaulle en Adenauer de Frans-Duitse “Erbfeindschaft” definitief, en tot die klimaatverbetering had ook heel wat sport- en scholierenuitwisseling bijgedragen. Nu springt ook Be Quick op deze rijdende trein.We gaan naar Brunsbüttelkoog!

Interessant is, dat nergens van Zwolse deelnemerskant iets wordt vernomen in de trant van “Maar eerst mijn fiets terug”. Zou dat een flauwiteit van later tijd geweest zijn? Of heb ik hier een verschil tussen de Randstad en het Oosten te pakken? In ieder geval moesten de deelnemers zich netjes bij organisator Wim van Tongeren melden om de (bescheiden) reissom te voldoen en hun pas of identiteitskaart te laten controleren, want zo’n ding had lang niet iedereen nog. Tegenwoordig kennen we de identificatieplicht, maar toen nog niet. Als er in die richting iets geprobeerd werd, reageerde men gruwend met “Ausweis, bitte!” – de oorlog was in dat opzicht dichterbij dan het “Big Brother is watching you” van nu. Die ‘Grote Broer’ is afkomstig uit de roman “1984” van George Orwell, en die was weliswaar al in 1949 verschenen, maar pas sinds 9/11 vinden we al die controle acceptabel. De reislustige Be Quickers moesten dus gewoon een paspoort of een “toeristenkaart” kopen.

Wim van Tongeren had het er maar druk mee. En dan moest hij als trainer van de selectie ook nog eens aan het komende seizoen werken. Daar had hij het volgende op gevonden:

Vanaf 1 aug. wordt de training hervat. Behalve door de training zullen we ook in de oefenwedstrijden trachten het juiste ritme in het spel te krijgen. Naast het opvoeren van onze baltechniek en het verkrijgen van de goede conditie moeten we ook beslist overwegen met welke ploegtactiek wij onze a.s. tegenstanders tegemoet treden. Want beste vrienden, dit onderdeel van het spel, de tactiek, zal een grote rol spelen. (…) Er wordt veel geschreven over de diverse systemen. Iedereen spreekt over 4-2-4 systeem, maar men weet veelal niet wat dit betekent. Wij zullen met ons eerste beslist eens deze dingen onder de loep moeten nemen. Het kan heus geen kwaad hierover wat lectuur te raadplegen. Het voetbalspel krijgt hierdoor wellicht meer betekenis voor je. Wij kunnen echt het denkwerk niet missen bij ons spel.

Maar er is meer. Be Quick staat voor het 35-jarig bestaan, en daarvoor is een grote uitvoering in de planning. Voorzitter Rikus Lans maakt melding van de grootse plannen. Gecontracteerd is “het overbekende meisjeskoor ‘Sweet Sextien’ onder leiding van Lex Kassemeijer”. Dat de dirigent een klein beetje anders heette, is nog tot daar aan toe. Maar des voorzitters kennis van het Engels heeft hem toch lelijk parten gespeeld (dat is trouwens gebruikelijk bij onze club, tot de dag van vandaag spreekt de echte Be Quicker van ‘Be Kwiek’, nietwaar). En dat meisjeskoor is vooral bekend geworden met een nogal dweperig-verliefd liedje over ene “Peter”, dus het verwarren van “six” en “sex” was een grote, goed zichtbare valkuil, waar de voorzitter zwaar Freudiaans in tuimelde…

En hij was deze Be Quicker nog wel zo mooi begonnen met een hooggestemd, gevoelig betoog over de vele clubgrootheden die tot de bloei van de club hebben bijgedragen en die het op hun oude dag op de zaterdagen verdienen, toeschouwer van topsport te mogen zijn:

Straks gaan wij weer beginnen met de competitiewedstrijden. Dan wordt er weer genoten van alles wat onze mooie vereniging aan de leden biedt. Bedenk dan dat er veel Be Quickers zijn, die met trots naar de verrichtingen van hun vereniging kijken. In rijen staan ze langs het lijntje, de oudjes, die hun steentje bijdroegen aan datgene, waar wij nu zo héél veel plezier van beleven.

Daar hebben wij weer een verschijnsel dat in de loop der jaren in het geheel niet veranderd is: De oudjes van nu zijn waarschijnlijk niet meer de oudjes van toen, en de rijen van toen zijn nu nog maar kleine rijtjes, maar alle twintig hebben ze recht op mooie wedstrijden!

Sjaak Onderdelinden.