September 2007
UIT HET DAGBOEK VAN EEN SUPPORTER
Vrijdag 7 september 2007
Vandaag wordt het nieuwe clubhuis geopend! Al bij het opstaan ontstaan prettige voorgevoelens, maar bij de ochtendkoffie en krantlectuur is er heel ander Be Quick-nieuws. De burgemeester heeft de bekerwedstrijd tegen ADO Den Haag verboden. De prachtige nieuwe accommodatie is niet geschikt om een paar honderd Haagse fans te ontvangen. Daar heb je een kooi voor nodig, die hebben we niet en die willen we niet. Heel verstandig van de burgemeester, dus. Anders heb je net een nieuw gebouw, komt er een tsunami van Hagenezen, kun je opnieuw beginnen. Benieuwd, of daar vanmiddag nog een woordje over valt!
Het openingsfeest begint met schitterende catering, maar al gauw moeten we met ons allen naar buiten. Op de middenstip hadden we al een reusachtige kunstfles champagne zien staan, en daar stapten de heren Stuiver en Wink op af. Niet om hem leeg te drinken, maar toch wel om hem te ontkurken, ons werden tweehonderdvijftig rood-zwarte ballonnen beloofd. Maar dat ontkurken bleek nog een heel karwei, de bijna tribune-hoge fles zonk indrukwekkend statig om, maar er ontsnapten slechts een paar eenzame ballonnetjes, en daarmee was de nieuwe accommodatie officieel geopend.
Weer terug in het moderne, lekker strakke clubhuis kregen we de verplichte toespraken. Openingstoespraken horen saai te zijn, en dat waren ze ook. Twee uitzonderingen op de regel maakten het geheel toch nog tot een interessante vertoning. Eerst kwam de burgemeester, van wie we weten dat hij een voetbalfan is. Maar over voetbal sprak hij niet, en over zijn ADO-verbod al helemaal niet. Jammer, maar eerlijk is eerlijk, zijn taak was belangrijker: hij mocht Gerrie en Henk van der Kolk koninklijk onderscheiden, en het was wel een beetje raar om uitgerekend zo’n ambtsketendrager over “Tante Gerrie” en “Oom Henk” te horen praten, maar de bedoeling was goed en het resultaat nog beter: glunderende en trotse gezichten alom, bij iedere rechtgeaarde Be Quicker, bij de talrijk aanwezige familie van der Kolk, en vooral bij de twee feestvarkens. Meer dan terecht, natuurlijk – ze hebben intussen als clubhuis-vrijwilligers al heel wat meer prijzen gewonnen dan in hun actieve sportcarrière. De tweede uitzondering was de voorzitter van FC Zwolle, die iets over ADO te melden had. Tja, die heeft er ervaring mee. De boodschap was dat we ook niet in zijn bouwput terecht kunnen, het “stadion” heeft geen bezoekerskooi meer – of nog niet...Wel kun je er goed dineren, zoals hij bij herhaling watertandend opmerkte, maar dat is denk ik niet voor supporters uit Den Haag.
En terwijl Be Quick nog feest vierde, lukte het FC Zwolle om een mooie overwinning op FC Den Bosch te behalen.
Zaterdag 8 september
Tijdig naar het veld voor de eerste thuiswedstrijd van het seizoen tegen WHC, en met de neus in de boter gevallen. Alle, maar dan ook alle elftallen van Be Quick presenteerden zich aan de voet van de prachtige tribune, voortreffelijk gedirigeerd door spreekstalmeester Kees Woerde, die alleen even stil viel toen het tiende slechts één speler bleek te hebben afgevaardigd. Maar dat was wel Nummer 14! Verder was het een prachtgezicht, ik heb nog nooit zo veel rood-zwart bij elkaar op een veld gezien. Bepaald indrukwekkend!
Nummer 14 van het 10e elftal
Dat gold niet voor de eerste helft van de wedstrijd, beide ploegen bakten er maar weinig van. Nu ja, meer dan duizend man publiek bij Be Quick, daar moet je aan wennen, dat slaat op de benen. Wie daar totaal geen last van hadden, waren de pupilletjes, die als pauze-act optraden. Daar werd Be Quick – WHC vlotjes 2-0, en wij zagen een paar veelbelovende talentjes. Vooral het juichen na het scoren was al zeer professioneel, en er was er zelfs eentje, die zich voortdurend vrijliep, dat zie je anders nooit bij het kluitjesvoetbal van die kleintjes. Hij kreeg dan ook nooit de bal.
Het gala-voetbal van de pupilletjes had wel geholpen, de groten hadden er flink wat van opgestoken, Floris Buitenhuis en Yves Heskamp zorgden er voor, dat ze niet voor de kleintjes hoefden onder te doen: ook 2-0!
En terwijl Be Quick nog feest vierde, lukte het Oranje om een mooie overwinning op Bulgarije te behalen. Ook 2-0 natuurlijk.
Zaterdag 15 september
Weer een best bezoekersaantal, helaas hoofdzakelijk Hardenbergers, die gaan echt voor HHC, en een echte trommel hadden ze ook, zodat wij konden vaststellen dat het nieuwe veld een prima echo-akoestiek heeft. Het veld zelf was stroef, en dat maakte het spel even stroef, Be Quick bakte er opnieuw niet veel van, en de 2-2 uitslag was dan ook meer geluk dan wijsheid. Dat gold vooral voor beide Zwolse doelpunten. In de eerste helft was er na een corner een geweldige doelworsteling, het leek nog het meest op een flipperkast, secondenlang zat de bal ook nog klem tussen de ruggen van twee spelers, en toen hij eindelijk weer op de grond viel, staken een man of zes hun grote teen uit, en dan is het niet echt verrassend, dat de teen van Stefan Rahantoknam het grootste was. Dat doelpunt was al curieus, maar wat er in blessuretijd bij een 1-2 achterstand gebeurde, was definitief uniek. Be Quick werd geregeeerd door wanhoop, HHC dacht het rustig uit te spelen. Een stuk of drie tegenstanders omringden Nick Kok aan de zijlijn, halverwege de HHC-helft, in de machtige slagschaduw van de schitterende tribune. Nick goochelde en worstelde wanhopig, kwam daarbij met zijn rug naar het doel te staan en besloot in uiterste nood tot een lel over zijn schouder richting HHC-strafschopgebied. De bal klom en klom (denk aan de Aquarius-tennis-reclame), kreeg door de hoogte op de terugweg steeds meer vaart, daalde en daalde, het kleine keepertje van HHC rende als een verschrikt hert in zijn doelgebied heen en weer, en de bal plofte perfect onder de lat. Zo wordt trainingsarbeid beloond! Dat willen we vaker zien!
Zaterdag 22 september
Precies een jaar geleden was de uitwedstrijd in Kampen tegen DOSK een grote overwinning voor Be Quick: 0-7! Kijken en vergelijken dus, hoe we er dit jaar voor staan. En ook interessant: speelt Be Quick beter op het eigen kunstgras of toch op een echte grasmat? Zoals verwacht moet DOSK het van vechtlust hebben, daarvoor worden alle krachten gemobiliseerd. Dat ging zover, dat ook een heel rijtje junioren zich achter het Be Quick-doel bezig hield met het bekogelen van onze keeper. Eikels genoeg in Kampen. Maar het moet gezegd, lady-speaker en clubleiding grepen kordaat in. Intussen bleek Be Quick slecht uit de voeten te kunnen met de Kampense passie. Het zijn bij Be Quick stuk voor stuk betere voetballers, maar er zit in het team veel hooghartigheid, veel misplaatst gevoel van superioriteit. En veel te weinig beleving. Af en toe bleek het kwaliteitsverschil. Bij beide Zwolse doelpunten mogen de assists geroemd worden. Voor rust zette onze nieuwe keeper Frans Koornberg (met een aantal fraaie èn moedige reddingen de beste Be Quicker op het veld) met een meesterlijke uittrap, een strakke, halfhoge dropkick, Marino Promes in een keer vrij voor keeper Karel, en met een fraaie lob (nog niet zo simpel bij een keeper van meer dan 2 meter!) was het 0-1.
Na rust was de voorzet van Edwin Starke, waaruit Yves Heskamp de 0-2 kon inkoppen, eveneens van grote schoonheid en precisie. Maar dat was het dan wel zo ongeveer. De 2-0 voorsprong werd vlotjes weggegeven, en tegen het eind dreigde nog een 3-2 nederlaag, net als in de thuiswedstrijd vorig seizoen. Dat bleef ons bespaard, maar het is wel duidelijk dat Be Quick een probleem heeft. Het speelt slecht op kunstgras, en zeer slecht op echt gras. Conclusie: het lig niet aan het veld, maar aan de spelers. Kom aan, heren, er moet iets gebeuren!
Sjaak Onderdelinden.
|