November 2007
(BIJNA) VIJFTIG JAAR GELEDEN
Zegt de naam Wim van Tongeren de jonge Be Quicker van 2007 nog iets? Oplettende voetballertjes zullen gemerkt hebben dat onze jeugdopleiding “Wim van Tongeren-voetbalschool” heet, maar wie die naamgever was en wat hij voor de club betekend heeft, daar zullen niet veel gedachten aan gewijd worden. Welnu, dat is niet terecht. Hij was een grote. Eerst een meer dan verdienstelijk voetballer, later ook tafeltennisser, maar vooral een bevlogen voetballeraar, jeugdtrainer, later ook seniorentrainer, en nog later enthousiaste stuwende kracht achter de damesvoetbalafdeling. En dat alles als oprechte amateur, al zijn vrije tijd was voor Be Quick. Petje af.
Wim van Tongeren (rechts op de foto)
Had die man nou ook een beetje verstand van voetballen? In de Be Quicker van maart 1963 schrijft Wim van Tongeren een stukje “Voor ons eerste”, voornamelijk om wat stemming te kweken voor de herstart van de competitie na de berucht strenge winter. Van Tongeren is dan een jeugdige veertiger, en peptalk gaat hem prima af:
We zullen straks onze persoonlijke kwaliteiten en goede clubgeest in dienst van Be Quick moeten stellen. Dit betekent dat wij dus bereid moeten zijn, die kwaliteiten op de juiste manier uit te buiten en die taktiek toe te passen, welke ons het beste ligt. De opstelling van de ploeg zal in deze doorslaggevend zijn. Het is nu eenmaal zo, dat men er met alleen een hechte defensie niet komt. De middenlinie moet tevens in staat zijn haar opbouwende taak naar behoren te vervullen, terwijl van de binnenspelers veel zal worden gevergd. Onze verdediging heeft getoond in de laatste wedstrijden weer naar de oude vorm te groeien. Wanneer we zelfvertrouwen en vastberadenheid tonen, zal het straks beslist goed gaan. De prestaties van onze voorhoede zullen afhangen van de snalheid, waarmee de aanvallen worden uitgevoerd. Belangrijk is het dat we bij een hoekschop, genomen door onszelf of door de tegenpartij, zorgen een heel lange en goed koppende speler voor het doel te hebben. We hebben hiermede al veel succes geboekt. Het nemen van een corner is een secure zaak. Een prachtige kans voor een doelpunt, dus hier moeten specialisten aan het werk en dienen er afspraken te worden gemaakt. Ik hoop dat we allen zullen bedenken, hoe prettig het is als je succes hebt. Het geeft voldoening als je weet, dat er een goede prestatie is geleverd. Laten we er voor zorgen een prettige tegenstander te blijven en dat we elkaar in de strijd bijspringen.
Zoals gezegd, peptalk van het zuiverste (sportiefste) water, en in dat opzicht een halve eeuw later een beetje aandoenlijk. In ieder geval sympatieker dan trainers die vooral ongeremde agressiviteit prediken. En met zijn technische inzichten is helemaal niks mis, als je “vastberadenheid” vervangt door “inzet”, kan het zomaar dienen als tekst van de huidige bondscoach: verdediging niet verwaarlozen, opbouwende en aanvallende taak van het middenveld, in de voorhoede vooral handelingssnelheid, en, helemaal actueel, bijzondere aandacht voor standaardsituaties. Je kunt natuurlijk omgekeerd ook zeggen: niet Van Tongeren was zo modern, aan de basiseisen van het spelletje is in een halve eeuw weinig veranderd. Alleen betekende “handelingssnelheid” toen relatief misschien wel hetzelfde, maar in absolute zin gaat alles nu natuurlijk wel drie keer sneller...
Maar nu willen we wel eens weten wat er van die verstandige aanwijzingen in de praktijk terecht kwam. We worden op onze wenken bediend, als we in het aprilnummer 1963 wedstrijdverslagen van diezelfde Wim van Tongeren aantreffen. Eerste schokkende ontdekking: Het eerste elftal van Be Quick speelt deze competitie in... de derde klasse, en vlotte promotie zit er niet in, want men heeft zojuist kansloos van ... Voorwaarts Vriezenveen verloren. Met de uitslag 5-1 mochten we zelfs niet ontevreden zijn, luidt het commentaar van Van Tongeren, en dat is voor zo’n optimistische positivo behoorlijk hard gezegd. Hij trekt herkenbare conclusies:
We zijn in Vriezenveen weer wijzer geworden, nl. dat men alleen met techniek niet de 2e klasse bereikt. In die wedstrijd bleek, dat bij enkelen van ons de onverzettelijkheid ontbreekt, die in een dergelijk treffen onontbeerlijk is. Het robuuste, af en toe wel wat te harde spel van Voorwaarts heeft ons verslagen.
Je kunt het je levendig voorstellen, en het is vandaag de dag in de Hoofdklasse niet anders dan toen in de 3e klasse. Be Quick stond en staat voor verzorgd voetbal, en dus neemt een minder met techniek gezegende tegenstander zich voor: laat ze niet aan het voetballen toekomen, dan liever de beuk er in. Doet de tegenstander dat niet of te bescheiden, dan wordt-ie opgerold. In de thuiswedstrijd tegen ACV mochten we dat tot ons genoegen meemaken, dat werd aan de voet van de betreurenswaardig lege Fokke Remmers-tribune een beschaafde 4-0, waarbij vooral de laatste goal elegant en dodelijk was. Als Marino Promes er zin in heeft, kan hij nog steeds heel veel. Zijn voorzetje op Yves Heskamp in een druk bezet doelgebied was van grote nauwkeurigheid, en het afmaken was even precies. Dan is je weekend in één keer goed. Maar uit bij Go Ahead Kampen ging het er steviger aan toe, en dan kan Be Quick het hoge niveau waarmee het begon niet volhouden, en past zich steeds meer aan de tegenstander aan. Dat was niet goed, al was het wel spannend. De spelers moeten wel bedenken dat bijna alle twintig meegereisde supporters breekbare grijsaards zijn, voor wie zo veel opwinding niet verantwoord is. En het was natuurlijk weer het oude liedje: fysiek tegen techniek, de Wim van Tongeren-school voor technisch voetbal kwam behoorlijk onder druk te staan. Maar het prettige verschil met 1963 was: deze keer werd er net voldoende onverzettelijkheid gemobiliseerd om de 0-1 tot het eindsignaal vast te houden. Wim van Tongeren zou er een tevreden stukje over geschreven hebben.
Sjaak Onderdelinden.
|