Sinds twee jaar is er binnen Be Quick ’28 een nieuw team actief, namelijk dames 4. Bij de meeste mensen zijn ze misschien beter bekend als het Calo-team. In hun eerste jaar werden de dames meteen kampioen en bouwden hun feestje in de oude kantine. Nog steeds spelen ze elke zaterdag hun wedstrijden en wel in de vierde klasse. Daarnaast wordt er twee keer per week getraind. Ondanks dat de dames dus regelmatig op het sportpark rondlopen, hebben veel mensen nog geen idee wie deze meiden nu eigenlijk zijn. Tijd dus voor een korte kennismaking met een van hen: Roos Wals. Wie is zij en wat heeft haar naar onze club gebracht?

“Ik ben Roos, 24 jaar oud en ik woon in Zwolle. Officieel kom ik uit Nijmegen, maar door de studie ben ik deze kant op gekomen.” Roos studeerde psychomotorische therapie en werkt nu in een TBS-kliniek in Utrecht als groepsleider en sportdocent. “Twee jaar geleden wilden we met een groep meiden van de Calo gaan sporten en we zijn bij voetbal uitgekomen. Het had net zo goed basketbal of handbal kunnen worden, maar iedereen was het er wel over eens dat we gingen voetballen.” Roos’ vriendin Susanne voetbalde al bij Be Quick in het tweede dameselftal en dat was ook één van de redenen om hier te gaan spelen.

Naast voetballen noemt Roos fitness als sport en ze heeft een bijzondere hobby: legpuzzels maken! “Ik ben nu een hele moeilijke aan het maken, een miniatuur, met echt hele kleine stukjes.”

Dames 4, is dat het bierteam van de dames of is er wel degelijk ambitie om goede resultaten te behalen?

In de eerste plaats gaat het om de gezelligheid, maar we hebben de doelstelling ook wel iets bijgesteld de afgelopen twee jaar. We trainen twee keer per week fanatiek met onze trainer Thomas. Maar we willen vooral geen gezeik onderling.”

En dat kampioenschap in het eerste jaar, dat is wel opvallend. Hoe zit dat?

“Ja, dat was vooral komisch en lachen! Bij onze allereerste wedstrijd struikelde er eentje over de bal en ook nog over haar eigen benen, toen had ik wel zoiets van ‘waar moet dit naartoe.’ Uiteindelijk zijn we op inzet en een beetje mazzel kampioen geworden. We zijn natuurlijk allemaal sportief dus we weten wel hoe het spelletje in elkaar steekt.”

Hoe zit het met het clubgevoel? De meesten van jullie zijn natuurlijk geen ‘echte Bequickers’.

“Ik volg de dames wel een beetje, maar voor de rest inderdaad niet echt. We zijn ook niet een team dat na de training of wedstrijd nog lang in de kantine blijft hangen. Vroeger toen ik op korfbal zat had ik dat wel, maar daar kom je dan ook van jongs af aan. Het is wel zo dat ik ook wel eens met andere teams meedoen als ze te weinig hebben ofzo. Ik speel wel eens mee met Dames 3 en 2. Dat is puur omdat ik voetballen gewoon heel leuk vind.”

Wat vind je van de nieuwe kantine?

“Ik vind het een beetje te groot! Het is wel mooi hoor, maar ik zou een schuifwand plaatsen zodat het ook doordeweeks een beetje vol zit. En de toegang moet echt anders. Met al die kuilen in de weg heb je zo een slag in je wiel van je fiets zitten! Verder vind ik het nieuwe complex een hele vooruitgang.”

Genoeg even over het voetballen. Wie zou je ooit nog eens willen ontmoeten?

Na lang nadenken en veel ‘pfff’ en ‘wat een moeilijke vraag’ komt uiteindelijk het antwoord ‘Mandela’. “Dat vind ik wel een hele interessante man. Wat ik hem zou vragen? Geen idee, waarschijnlijk niet zoveel, want ik denk dat je je op zo’n moment heel klein voelt zodat je ook niets weet te melden. Misschien zou ik wel vragen wat voor muziek hij leuk vindt ofzo. Ik zit me nu trouwens echt af te vragen wat andere mensen zouden denken dat ik zou antwoorden op deze vraag!”

Heb je verder nog iets te melden of wil je nog iets kwijt?

“Ik vind het positief dat er weer wat dames bij komen hier en daar. Na een dipje de afgelopen maanden gaat het weer een beetje lopen bij de damesafdeling.”

Manon van Ketwich