„Voor de wedstrijdhadden we het varken al wel gezien, maar leek hij nog veilig achter het hek te zitten. Halverwege de wedstrijd barstte het publiek in lachen uit: het varken stormde recht op doelman Rudi van Gelder af. Lijnkeeper Rudi bleef zoals altijd op de lijn staan wachten. Hij kwam niet graag uit.”
Een passage uit Het zesde elftal, jaarboek 2004/2005. Het wel en wee van Be Quick '28 6, uitkomend in de reserve zesde klasse, ligt sinds kort op straat. En de ‘schuldige’ komt uit de eigen gelederen. Op lichtvoetige toon beschrijft Zwollenaar Gerco Grevers de sportieve inspanningen van een doodgewoon elftal. Een elftal dat dooreen groep bevriende studenten in 1988 in het leven werd geroepen, en waarvan Grevers zelf jarenlang deel uitmaakte. Coryfee«n zonder lange tenen, die de scribent sportief tolereerden. „ De spelers voelden zich niet bedreigd. Sportief gaat het natuurlijk nergens over. Dit is niet het niveau waarop je mensen langs de meetlat legt”, lacht Grevers. En als kritiek niet te vermijden was noemde hij de hele linie. „ Schreef ik bijvoorbeeld datde defensie gatenkaas was. Maar nooit op de man.” Een elftal dat bier niet schuwt, maar waarvoor ook een wedstrijd meer is dan een opwarmer voor de derde helft. „Op het moment dat de jongens binnen de lijnen stonden, wildenze winnen. Ook in de lagere regionen zijn prestaties goed voor de sfeer.”
Een vaste opstelling is op dit niveau een illusie. Spelers komen en gaan. Maar dat de betrokkenheid groot is, blijkt uit het feit dat sommigespelers te boek staan als ‘De jongens van de maandagavond’, oftewel trainende leden. Zo hobbelde Zwols wethouder Peter Pot (toen raadslid) nog een blauwe maandag mee.
Aan elke speler wordt een persoonlijkwoord gewijd. Mooi is het verhaal van de met een videocamera geregistreerde wedstrijd tegen SVI. „Er werd met 2-0 gewonnen en de videoband zou vanaf dat moment door het elftal circuleren. Frans Geschiere zat met smart op de videoband te wachten. Hij maakte deze wedstrijd uit een moordende vrije trap een prachtig doelpunt. Een prachtig schot zoals alleen Frans dat kon. Maar wat was er gebeurd? Op het moment dat Frans de aanloop nam bij deze vrije trap, was de batterij van de camera op.”
Toch zegt Grevers niet op zoek te zijn gegaan naar de ultieme anekdote of karakterisering van het elftal. „Ik heb mensen niet aparter willen maken dan ze zijn. Het is ook geen dieper inkijkje in de voetbalcultuur met poep- in- je- schoen verhalen. Hoewel ik overdrijving niet schuw, hecht ik aan de feiten. Ik heb er bijvoorbeeld oude agenda’s op nageslagen, om wedstrijddata te checken.”