Oude bekenden
Wanneer je al zo lang meeloopt in het hoofdklassenwereldje, ontmoet je veel oude bekenden. Diehards die evenals ik verknocht zijn aan de club en elk jaar weer een nieuwe bron van inspiratie vinden om door te gaan. Of gewoon simpel weg niet weg te branden zijn en de geraniums thuis van mindere kwaliteit vinden.
In C zijn dat ongetwijfeld voorzitter Henri van Beek van WHC en teammanager Bernard Scholten van ACV. Ik kan een boek(je) over beiden schrijven.
Bert Venema
Met Henri heb ik een bijzondere band. Al vanuit de tijd dat de strijd van het dorp (Wezep) tegen de stad (Zwolle) nog een echte veldslag was, hebben wij een goed contact. Hoe de uitslag van de wedstrijd ook is, en hoe hoog de sentimenten ook zijn opgelopen (één keer moest ik hem via de Be Quick-kleedkamer in veiligheid brengen), samen een glas whiskey (of twee) en praten bij. Henri in hoogbeschaafd Noord Veluws, wat ik inmiddels goed kan volgen.
Henri is ook het soort voorzitter waar je wat mee kunt regelen. Als de overgang van spelers of een trainer actueel is en de procedure niet naar ieders tevredenheid verloopt, dan is even kort overleg voldoende om de stoom van de ketel te halen. Samen in de auto naar Zeist, Veenendaal of waar dan ook voor overleg. Even de clubsores met elkaar delen en van elkaar leren. Weten dat je wat tegen elkaar kunt zeggen en dat je voor je club het beste nastreeft. Waar vind je een voorzitter die als er geen A2 leider is, dat zelf, naast het voorzitterschap, een jaar gaat doen. Die met zijn droge humor menig probleem in de hoofdklasse C in een toespraak aan de orde stelt en zich met hart en ziel aan de club geeft. Zuinig zijn op deze kanjer, Wezepers.
Bernard Scholten is van een andere orde (geen whiskey maar Berenburg). Bloedfanatiek, zijn gezondheid daarmee geen dienst bewijzend, maar met 100% en meer bezig voor zijn blauw/zwarte formatie. De regelaar/ritselaar, die denk ik ook nog wel eens de wenkbrauwen van de Asser bestuurders heeft doen (of doet) fronsen, maar die door zijn spelers en trainers op handen wordt gedragen. Al heel lang. De afgelopen jaren hebben de ontmoetingen tussen ACV en Be Quick '28 altijd wel iets om voor te strijden. Een periodetitel, veilig spelen of een kampioenschap. Dan is Bernard op z'n best, de damp uit de oren en zo objectief als mijn Sint Bernard. Een weggeschopte waterzak na een laat Zwols doelpunt in Assen ligt nog vers in mijn geheugen. Toch een kanjer, waar ik veel respect voor heb en die van een uitstervend ras is. Relativeren is goed, maar niet binnen één uur na de wedstrijd. Wel napraten en ervaringen uitwisselen. Op een goede manier contact houden. En ook bij hem: Als er eens wat mis gaat (en dat ging er) dan komen we daar weer uit.
Contacten als deze zijn ook de waarde van het (zaterdag)voetbal. Knokken met elkaar, maar met respect en veel plezier met elkaar omgaan. Waarde hechten aan persoonlijke contacten.
Toch is de finish in zicht. Voor Henri, voor Bernard en voor mij. Maar eerst zaterdag nog 3 punten pakken tegen die oude strijder uit Assen. Dan smaakt de Berenburg uitstekend.
Bert Venema
|